أخرس : گنگ ، كسى كه از ملكه گويايى برخوردار نباشد . إدّخار : ذخيره‌كردن كالا و مواد براى هنگام ضرورت . غافر / 60 ، نمل / 87 أخشم : كسى كه فاقد حس بويايى باشد . أخياف : جمع خيف دو چيز مختلف ، برادران و خواهران مادرى . إدّهان : چرب‌كردن . مؤمنون / 20 ، واقعه / 81 أدعياء : جمع دعى ، فرزندخواندگان . أحزاب / 4 و 37 إدمان : إدامه دادن ، استمرار وضعيت و ملازمت وصف در كسى يا چيزى ، مدمن الخمر يعنى : كسى كه شرابخوارى را ادامه دهد . أذى : ناراحتى اندك و اگر زياد باشد ضرر ناميده مىشود . بقره / 222 و 196 ، آل عمران / 111 أذان : اعلام وقت نماز و دعوت مسلمانان به آن با الفاظى كه در دين مشخص شده‌اند . أعراف / 44 ، توبه / 3 إذن : رفع ممنوعيت و آزادكردن شخص در انجام كارى كه ممنوع بوده است . تصرف در موارد ذيل نياز به إذن ندارد : 1 - انتظار كشيدن براى إذنى كه موجب از دست رفتن مصلحتى شود 2 - رفع ضرر 3 - ممكن نبودن إذن 4 - گرفتن حق از ظالم 5 - تصرف واجب عينى باشد 6 - اضطرار 7 - تبرع به جاى ديگرى 8 - آنچه كه شارع انجام آن را منوط به اجازه نكرده باشد 9 - آنچه كه عادتا نياز به اجازه نداشته باشد . كسانى كه حق إذن دارند : 1 - شارع 2 - مالك 3 - صاحب حق 4 - ولىامر . إذن به وسيله كلام ، سكوت ، عمل ، عرف ، علم سابق ، دانسته مىشود . إذن گاهى در مصرف مال است مانند وليمه ، گاهى در تصرف است مانند اذن ولى به كودك در تجارت ، گاهى در استفاده از اعيان است مانند عاريه . نساء / 25 ، سبأ / 12 أرب : عضو .